De eerste dag op de Intensive Care zal ik nooit meer vergeten, misschien wel een van de zwaarste dagen ooit.
Die dag ging het heel, heel, heel erg slecht. Ik kon niet meer zonder de beademing en kon amper zelf iets vasthouden. Ik was boos. Waarom moest dit mij overkomen? Die dag moesten er ook een paar longfotos worden gemaakt. Helaas kon ik natuurlijk niet even van de afdeling af om zelf naar de rontgen poli te gaan. Dus kwam de rontgen poli naar mij. Het enige wat ik hoefde te doen was recht op zitten. Dit lukte niet... Ik moest mijn zuurstof uit doen omdat ze anders geen goede foto konden maken. Ik was heel bang dat ik zo stikken, omdat ik zonder zuurstof bijna geen lucht kreeg. De fotos waren snel afgelopen maar voor mij leek het wel een eeuw te duren. Meteen kreeg ik weer beademing. Later was ik weer alleen met de verpleegster. Ik was op dat moment zo boos en verdrietig. Ze kwam meteen naar me toe en ging me knuffelen. Ze moest zelf ook huilen. Ze had namelijk zelf net een kindje gekregen. De meeste kinderen op de Intensive Care zijn baby's, ik was de eerste in bijna een jaar waarmee ze echt contact konden maken, waarmee ze konden praten. Ik kon vertellen dat ik bang was, verdrietig en boos. Het raakte ze allemaal heel erg. Vanaf dat moment was er eigenlijk non-stop een verpleegster bij me, gewoon om te praten. Niet alleen over de kanker, maar vooral over leuke dingen. Ik heb ze bijvoorbeeld uren lang allemaal dingen zitten vertellen over One Direction, boeken, school en ga zo maar door. 'S avonds keek ik samen met een paar verpleegsters naar RTL Boulevard en The Voice of Holland. En als ze tijdens The Voice iets moesten doen bij een van de baby's die ook op de IC lagen, dan moest ik ze alles vertellen wat ze hadden gemist.
Helaas werd ik na 4/5 dagen op de IC naar de kinderoncologie afdeling gebracht, midden in de nacht. Er was een heel ziek baby'tje binnen gekomen en dus moest de "beste patient" weg. Eingelijk wilde ik niet weg, maar eenmaal op M2 vond ik het ook heel fijn. Het is ook best wel gek om de "beste patient" te worden genoemd, als je zo ziek bent. Maar ik vond het wel fijn.
Ik had zelf nooit gedacht dat het zo snel kon gaan. De ochtend daarvoor kon ik nog een heleboel, nu kon ik niet eens meer zelf rechtop zitten. Ik was bang, heel erg bang. Als dit zo snel zou gaan, waar zou het dan stoppen? Het voelde alsof de dood voor de deur stond en ik zo kon wegglippen, maar dat wilde ik helemaal niet. Dagen lang durfde ik niet te slapen, bang om niet meer wakker te worden, bang dat ik de controle, die ik al was verloren, voorgoed kwijt zou raken en mijn leven op zou moeten geven, vanwege deze stomme ziekte. De verpleegsters en psychologen zaten uren naast mijn bed, om me moed in te praten, om maar een kleine glimlach uit me te krijgen. Maar hoe laat je een meisje van 15, die net te horen heeft gekregen dat ze een dodelijke ziekte heeft, lachen?
De taak die de verpleegsters hadden was veel meer dan alleen infusen verwisselen, naalden prikken en mijn eten brengen. Zij waren er 's nachts als ik moest huilen, als ik niet durfde te slapen of als ik weer een slecht-nieuws-gesprek had. Ze noteerden tijdens gesprekken alles voor me omdat ik het zelf niet meer kon. Ik wilde alles weten, maar begreep soms niks van de taal die de oncologen spraken. Geloof me, die slecht-nieuws-gesprekken had ik vaak. De verpleegsters leerden niet alleen mij kennen, maar ik leerde de verpleegsters kennen. Ik had ook duidelijk een voorkeur voor sommigen, haha. Elke dag kreeg een te horen welke verpleegsters ik in welke dienst zou krijgen, en hoopte dat ik vooral 's middags en 's avonds een leuke had zodat we samen naar de onderzoeken konden overdag, en 's avonds tv konden kijken.
Het was best eenzaam. In het begin, toen ik me wat beter voelde en nog geen zware operaties had gehad was het best chill. Ik had een vrij grote 1 persoonskamer, met eigen badkamer en een klein keukentje. En daarbij ook nog eens drie tv's! Toen mijn halve kleding kast naar het ziekenhuis was gebracht en mijn laptop kon het feest beginnen. Het voelde een beetje alsof ik op kamers woonde. Elke dag waren mijn moeder, zus en haar vriend er. Maar zodra er vriendinnen langs kwamen moesten ze weg. Het was tenslotte mijn "huisje". Ik bepaalde de regels, ik bepaalde wat ik 's avonds ging eten en had zelfs een stiekeme snoep voorraad. Maar toen het slecht ging, ging het ook echt slecht. Ik kon niks meer zelf. Ik durfde niet meer alleen te slapen, dus mijn moeder ging bij mij op de kamer slapen. Eerst wilde ik dat echt niet. Daarom sliep ik ook alleen. Maar nu had ik gewoon 24/7 iemand nodig die bij me was. Niet alleen om me drinken en eten te geven, maar ook om me te troosten en in slaap te praten. Het was angstaanjagend hoe snel mijn conditie weer achteruit ging, nadat ik even van het zuurstof af was. Nooit had ik me voor kunnen stellen dat ik zelf niet meer mijn glas kon vast houden, recht op kon zitten, of zelfs niet meer zou kunnen ademen. Van de een op de andere dag zat ik in een rolstoel omdat ik zoveel pijn had en niet meer op m'n benen kon staan. 24 uur per dag begeleiding en hulp, als 15/16 jarige. Ik voelde me zo zwak en elke keer kwam er wel weer iets bij. Elke dag was het afwachten wat ik de volgende ochtend weer niet zou kunnen, welke functie er dan was uitgevallen.
Maar ik praat nu, ik adem, ik loop en ik leef. Iets wat ik vorig jaar niet kon zeggen. Want ik leefde niet meer, ik bestond. Mijn hart klopte wel, maar écht was ik er niet meer.
Vorig jaar had ik nooit gedacht dat ik nu alweer op mijn eigen zolderkamer zou slapen, weer wat haar zou hebben en over een maand One Direction (aka lifesavers) zou ontmoeten. Hoe raar kan een leven lopen..
X
WELCOME
29.4.15
Dingen die je beter /wel/ tegen iemand met kanker kan zeggen || pt2
Ik begin eerst maar even met iedereen bedanken voor het lezen, delen en reageren (Facebook, Instagram, mail) op mijn vorige blogpost. Er waren bijna 2 DUIZEND mensen TEGELIJKERTIJD online op mijn blog, WOW! Ik had dit echt nooit verwacht. Alle reacties van iedereen zijn zo lief en ik ben nog steeds helemaal in de wolken. (jaja, nog 47 dagen!)
PS: Vergeet niet om mijn Facebook pagina een duimpje omhoog te geven! ;) <---
Een tijdje geleden plaatste ik een artikel waarin ik vertelde over de dingen die vaak te horen kreeg en ik niet zo fijn vond om te horen. Dit werd best wel goed gelezen en mensen wilden graag weten wat ze beter wel tegen mij, en anderen, kunnen zeggen. Nou is het niet zo dat ik hier een lijstje met 9 dingen op ga zetten. Ik kan geen eens 9 dingen bedenken, nou ja, ik kan ze wel bedenken, maar dat is weer voor iedereen anders.
Ik vond en dat vind ik nog steeds, het heel fijn om niet over de ziekte te praten. Er zijn natuurlijk momenten dat het wel moet en dan vind ik het ook helemaal geen probleem. En natuurlijk mag je vragen hoe het met me gaat, maar niet als dat de enige vraag is en het gesprek daarna over is. Ik vind het fijn als mensen met me praten en leuke dingen vertellen. Leuke dingen die zijn hebben gedaan of nog moeten doen. Ik vind het fijn als mensen spontaan naar me toe komen en me vragen of ik nog plannen heb. Ik vind het fijn wanneer mensen mij ergens mee naar toe vragen, niet dat ik mensen moet vragen. Maar veel mensen zijn nog bang, dat snap ik. Maar ook weer niet. Ik ben een normaal meisje van 16 die een iet wat ander leven heeft dan de rest, maar dat betekent niet dat mijn leven niet leuk en vaak onbezorgd (oeps) mag zijn.
Het aller belangrijkste is dat je nooit contact verliest met iemand. Ik kon soms wel een week niet praten met mijn beste vriendin, maar daarna gingen we weer vrolijk verder praten. Helemaal geen contact hadden we nooit, het lag er natuurlijk ook aan hoe het met mij ging. Vaak als ik in het ziekenhuis lag had ik naast mijn familie die kwam en de verpleegsters verder geen contact. Ik had en heb nog steeds mijn momenten dat ik geen zin heb in Whatsapp, Facebook of Instagram, gewoon omdat ik het nog steeds moeilijk vind om de goede mensen van de slechte te scheiden.
In het begin vond ik het zelf ook heel lastig om met mensen te praten. Vaak was het omdat ik zelf ook niet wist wat ik tegen ze moest zeggen. Ik vond het zo gek om ineens over iets heel anders zoals de finale van The Voice of Holland te gaan praten terwijl er iets heel anders speelde, iets wat best wel erg was. Maar omdat ik er al bijna de hele dag meebezig was, veel operaties, onderzoeken, scans en vaak vervelende gesprekken had was het juist veel fijner om even aan iets heel anders te denken. Ik vond het fijn als mensen mij vertelden hoe het met hen ging, wat ze hadden gedaan, of er op school nog dingen waren gebeurd, want ja, ik kreeg niks meer mee.
Wees spontaan, blijf jezelf en verander niet omdat iemand anders ineens een ziekte heeft en kaal is. Ik had met mijn vriendinnen ook de momenten dat we moesten huilen, maar we hebben zoveel meer momenten gehad dat we heel hard moesten lachen omdat iemand anders mijn pruik op had of om de foto's die ik maakte in het ziekenhuis als ik me verveelde. Het is een rot tijd, maar die kan je zelf weer beter maken. Ook al is het heel zwaar en denk je dat er geen einde aankomt, als je samen bent gaat de tijd veel sneller. Als mijn vrienden op bezoek waren gingen we soms alleen Tommy Teleshopping kijken en daarmee konden we ons al heel erg vermaken. Met de rolstoel door de gangen crossen is trouwens ook echt een aanrader! Aangezien mijn wereld heel klein was, waren de kleine dingen die mensen voor me deden al heel groot.
PS: Vergeet niet om mijn Facebook pagina een duimpje omhoog te geven! ;) <---
Een tijdje geleden plaatste ik een artikel waarin ik vertelde over de dingen die vaak te horen kreeg en ik niet zo fijn vond om te horen. Dit werd best wel goed gelezen en mensen wilden graag weten wat ze beter wel tegen mij, en anderen, kunnen zeggen. Nou is het niet zo dat ik hier een lijstje met 9 dingen op ga zetten. Ik kan geen eens 9 dingen bedenken, nou ja, ik kan ze wel bedenken, maar dat is weer voor iedereen anders.
Ik vond en dat vind ik nog steeds, het heel fijn om niet over de ziekte te praten. Er zijn natuurlijk momenten dat het wel moet en dan vind ik het ook helemaal geen probleem. En natuurlijk mag je vragen hoe het met me gaat, maar niet als dat de enige vraag is en het gesprek daarna over is. Ik vind het fijn als mensen met me praten en leuke dingen vertellen. Leuke dingen die zijn hebben gedaan of nog moeten doen. Ik vind het fijn als mensen spontaan naar me toe komen en me vragen of ik nog plannen heb. Ik vind het fijn wanneer mensen mij ergens mee naar toe vragen, niet dat ik mensen moet vragen. Maar veel mensen zijn nog bang, dat snap ik. Maar ook weer niet. Ik ben een normaal meisje van 16 die een iet wat ander leven heeft dan de rest, maar dat betekent niet dat mijn leven niet leuk en vaak onbezorgd (oeps) mag zijn.
Het aller belangrijkste is dat je nooit contact verliest met iemand. Ik kon soms wel een week niet praten met mijn beste vriendin, maar daarna gingen we weer vrolijk verder praten. Helemaal geen contact hadden we nooit, het lag er natuurlijk ook aan hoe het met mij ging. Vaak als ik in het ziekenhuis lag had ik naast mijn familie die kwam en de verpleegsters verder geen contact. Ik had en heb nog steeds mijn momenten dat ik geen zin heb in Whatsapp, Facebook of Instagram, gewoon omdat ik het nog steeds moeilijk vind om de goede mensen van de slechte te scheiden.
In het begin vond ik het zelf ook heel lastig om met mensen te praten. Vaak was het omdat ik zelf ook niet wist wat ik tegen ze moest zeggen. Ik vond het zo gek om ineens over iets heel anders zoals de finale van The Voice of Holland te gaan praten terwijl er iets heel anders speelde, iets wat best wel erg was. Maar omdat ik er al bijna de hele dag meebezig was, veel operaties, onderzoeken, scans en vaak vervelende gesprekken had was het juist veel fijner om even aan iets heel anders te denken. Ik vond het fijn als mensen mij vertelden hoe het met hen ging, wat ze hadden gedaan, of er op school nog dingen waren gebeurd, want ja, ik kreeg niks meer mee.
Wees spontaan, blijf jezelf en verander niet omdat iemand anders ineens een ziekte heeft en kaal is. Ik had met mijn vriendinnen ook de momenten dat we moesten huilen, maar we hebben zoveel meer momenten gehad dat we heel hard moesten lachen omdat iemand anders mijn pruik op had of om de foto's die ik maakte in het ziekenhuis als ik me verveelde. Het is een rot tijd, maar die kan je zelf weer beter maken. Ook al is het heel zwaar en denk je dat er geen einde aankomt, als je samen bent gaat de tijd veel sneller. Als mijn vrienden op bezoek waren gingen we soms alleen Tommy Teleshopping kijken en daarmee konden we ons al heel erg vermaken. Met de rolstoel door de gangen crossen is trouwens ook echt een aanrader! Aangezien mijn wereld heel klein was, waren de kleine dingen die mensen voor me deden al heel groot.
"Our greatest weakness lies in giving up. The most certain way to succeed is always to try just one more time." - Thomas A. Edison
26.4.15
Make-A-Wish...
Make-A-Wish vervult wensen van kinderen met een levensbedreigende ziekte. Na mijn diagnose heb ik een hele tijd in het ziekenhuis gelegen. In die tijd zou ik ook een concert hebben, maar van de oncologen mocht ik hier niet naar toe want het zou veel te gevaarlijk zijn. Toen werd mij verteld dat ik een wens had van stichting Make-A-Wish. Diezelfde avond heb ik samen met mijn verpleegster een hele lijst gemaakt met dingen die mij wel leuk vinden, maar niet mijn échte aller grootste wens. Want die was wel heel groot en ik durfde hem bijna niet uit te spreken. Totdat zij zelf aangaf dat het misschien wel leuk was om... want zij wist dat.. en dat was mijn wens. Ze vertelde dat er financieel niks aangebonden zit, en hoe groter de wens, hoe leuker stichting Make-A-Wish het vindt. Ook moest ik beloven dat ik van mijn wens niet naar disneyland zou gaan, dan zou ik hem hebben verpest, hahaha.
Half November werd er bij RTL Late Night bekend gemaakt dat One Direction naar Nederland zou komen voor een interview. Hiervoor kon je alleen kaarten winnen. De eerste paar dagen dat er kaarten werden weg gegeven probeerde ik elke dag om mee te doen aan de wedstrijd, die soms bestond uit een foto bewerken, een liedje playbacken etc (ja, hele domme opdrachten), terwijl het die dagen eigenlijk hartstikke slecht met mij ging. Ik zat aan de morfine en zware medicijnen tegen epileptische aanvallen. Ook belandde ik nog op de spoed eisende hulp.
Mijn zus wist dat ik een wens had, maar we waren er nog niet achteraan gegaan. Totdat we 's avonds tijdens het avond eten het over het interview bij RTL Late Night hadden en ik bijna begon te huilen omdat ik geen kaarten had, en ervan overtuigd was dat het toch niet meer zou lukken. Maar opeens vertelde mijn moeder dat Sanne (mijn zus) stichting Make-A-Wish een e-mail had gestuurd over mijn liefste wens. Natuurlijk wist zij heel goed dat dat het ontmoeten van One Direction was. Toen moest ik heel hard huilen, van blijdschap (duh). De volgende dagen hadden we heel veel contact en op zaterdag kwamen er 2 mensen van de stichting bij mij thuis. Die dag ging het ook pittig slecht, ik kon slecht praten en had veel pijn. Maar ik wilde heel graag dat het gesprek door zou gaan en ze konden beginnen met mijn wens. De mensen zijn heel lang bij ons thuis geweest en het was heel gezellig. Ik moest ook mijn kledingmaat, favoriete eten, favoriete kleur etc allemaal doorgeven. Ze probeerde om de ontmoeting plaats te laten vinden bij het interview van RTL Late Night, maar dat was helaas niet mogelijk. Elke maand, week, hadden we contact met de stichting, telkens werd mij gevraagd of ik niet misschien een andere wens had omdat het management van One Direction zo streng is. Maar nee, ik had geen andere wens, dit was mijn wens. Ik had er niet meer zoveel vertrouwen in dat het nog zou lukken.. Maar gisteren, een halfuur voordat ik moest werken.. belde mijn moeder op en vertelde dat ze weer hadden gebeld, ik was al helemaal gereed om weer te zeggen dat ik geen andere wens heb. Maar toen gebeurde dit..
"15 juni stappen we in het vliegtuig naar Denemarken en daar gaan we naar een ingelast concert en je hebt een privé meet&greet! Het is gelukt! Je gaat ze ontmoeten!"
Ik kon het niet geloven, ik moest zo hard huilen. Ik dacht echt dat het een droom was, dat het niet echt was. Maar het is wel zo! 15 juni ga ik samen met mijn familie naar Denemarken en daar blijven we een paar dagen. 16 juni is het concert EN DE ONTMOETING!!!!!! Er zijn daar nog meer verassingen waar ik nog niks van af weet, ik weet alleen dat het de beste dag van mijn leven zal worden.
Lees HIER! mijn artikel waar ik schrijf over One Direction!
Jajaja, ik moest heeeeeeeeeel hard huilen. Maar dit is mijn grootste wens dus I doooooooooooont care. Ook mijn zus was heel blij ;)!
Ik zal Make-A-Wish (en mijn zus) hier voor altijd dankbaar voor zijn.
Half November werd er bij RTL Late Night bekend gemaakt dat One Direction naar Nederland zou komen voor een interview. Hiervoor kon je alleen kaarten winnen. De eerste paar dagen dat er kaarten werden weg gegeven probeerde ik elke dag om mee te doen aan de wedstrijd, die soms bestond uit een foto bewerken, een liedje playbacken etc (ja, hele domme opdrachten), terwijl het die dagen eigenlijk hartstikke slecht met mij ging. Ik zat aan de morfine en zware medicijnen tegen epileptische aanvallen. Ook belandde ik nog op de spoed eisende hulp.
Mijn zus wist dat ik een wens had, maar we waren er nog niet achteraan gegaan. Totdat we 's avonds tijdens het avond eten het over het interview bij RTL Late Night hadden en ik bijna begon te huilen omdat ik geen kaarten had, en ervan overtuigd was dat het toch niet meer zou lukken. Maar opeens vertelde mijn moeder dat Sanne (mijn zus) stichting Make-A-Wish een e-mail had gestuurd over mijn liefste wens. Natuurlijk wist zij heel goed dat dat het ontmoeten van One Direction was. Toen moest ik heel hard huilen, van blijdschap (duh). De volgende dagen hadden we heel veel contact en op zaterdag kwamen er 2 mensen van de stichting bij mij thuis. Die dag ging het ook pittig slecht, ik kon slecht praten en had veel pijn. Maar ik wilde heel graag dat het gesprek door zou gaan en ze konden beginnen met mijn wens. De mensen zijn heel lang bij ons thuis geweest en het was heel gezellig. Ik moest ook mijn kledingmaat, favoriete eten, favoriete kleur etc allemaal doorgeven. Ze probeerde om de ontmoeting plaats te laten vinden bij het interview van RTL Late Night, maar dat was helaas niet mogelijk. Elke maand, week, hadden we contact met de stichting, telkens werd mij gevraagd of ik niet misschien een andere wens had omdat het management van One Direction zo streng is. Maar nee, ik had geen andere wens, dit was mijn wens. Ik had er niet meer zoveel vertrouwen in dat het nog zou lukken.. Maar gisteren, een halfuur voordat ik moest werken.. belde mijn moeder op en vertelde dat ze weer hadden gebeld, ik was al helemaal gereed om weer te zeggen dat ik geen andere wens heb. Maar toen gebeurde dit..
"15 juni stappen we in het vliegtuig naar Denemarken en daar gaan we naar een ingelast concert en je hebt een privé meet&greet! Het is gelukt! Je gaat ze ontmoeten!"
Ik kon het niet geloven, ik moest zo hard huilen. Ik dacht echt dat het een droom was, dat het niet echt was. Maar het is wel zo! 15 juni ga ik samen met mijn familie naar Denemarken en daar blijven we een paar dagen. 16 juni is het concert EN DE ONTMOETING!!!!!! Er zijn daar nog meer verassingen waar ik nog niks van af weet, ik weet alleen dat het de beste dag van mijn leven zal worden.
Lees HIER! mijn artikel waar ik schrijf over One Direction!
Jajaja, ik moest heeeeeeeeeel hard huilen. Maar dit is mijn grootste wens dus I doooooooooooont care. Ook mijn zus was heel blij ;)!
Ik zal Make-A-Wish (en mijn zus) hier voor altijd dankbaar voor zijn.
"If you ever feel alone, don't..You were never on your own."
21.4.15
SORRY! + Nieuwe Macbook + Update
Sorry!
Mijn laptop was kapot dus ik kon minder dan niks en baalde zo erg dat ik niks kon plaatsen, maar ik heb een nieuwe Macbook Air gekregen van mijn tante en oma. Ik ben er echt zóóóó blij mee! Nu kan ik ook weer dingen plaatsen!
Er is in de afgelopen paar week wel wat gebeurd. Laat ik maar beginnen bij de pijnaanvallen, die ik nog steeds heb. Eerder vertelde ik al dat ik begonnen was met acupunctuur, het enige wat mij nog zou kunnen helpen. En ja, het helpt, maar de pijnaanvallen blijven. Wel worden ze korter. Eerst kon een aanval al snel 2/3 uur duren, nu wordt de pijn na drie kwartier minder, wat al een hele opluchting is. Maar nee, ze zijn nog niet weg. Dat zal waarschijnlijk ook niet gebeuren.
Mijn laptop was kapot dus ik kon minder dan niks en baalde zo erg dat ik niks kon plaatsen, maar ik heb een nieuwe Macbook Air gekregen van mijn tante en oma. Ik ben er echt zóóóó blij mee! Nu kan ik ook weer dingen plaatsen!
Er is in de afgelopen paar week wel wat gebeurd. Laat ik maar beginnen bij de pijnaanvallen, die ik nog steeds heb. Eerder vertelde ik al dat ik begonnen was met acupunctuur, het enige wat mij nog zou kunnen helpen. En ja, het helpt, maar de pijnaanvallen blijven. Wel worden ze korter. Eerst kon een aanval al snel 2/3 uur duren, nu wordt de pijn na drie kwartier minder, wat al een hele opluchting is. Maar nee, ze zijn nog niet weg. Dat zal waarschijnlijk ook niet gebeuren.
24.3.15
2 x Liebsteraward!
Vandaag heb ik eens even heel wat anders dan wat ik normaal plaats. Ik ben namelijk twee keer genomineerd voor de Liebsteraward. In het kort is de Liebsteraward een soort tag die je door moet geven. Ik moet elf vragen beantwoorden die degene die mij heeft genomineerd heeft bedacht en ik moet ook weer elf vragen bedenken voor de mensen die ik ga nomineren. In mijn geval moet ik 22 vragen beantwoorden aangezien ik twee keer genomineerd ben. Deze tag is bedacht om de nu nog kleinere blogs in het zonnetje te zetten.
Ik werd genomineerd door Marina van https://marinasgeluk.wordpress.com
En door Marije van https://luovatytto.wordpress.com/
Hier komen de 22 vragen die ik moest beantwoorden:
1. Wat is je grootste droom?
Mijn grootste droom is dat mijn gezondheid het niet zal begeven en dat mijn lichaam mij niet nog een keer in de steek laat. Daarnaast hoop ik dat kanker over een aantal jaar geen dodelijke ziekte meer zal zijn en dat hier niet nog meer onschuldige mensen aan dood hoeven te gaan.
2. Waar moest je vandaag om lachen?
Ik moest vandaag heel erg hard lachen toen ik de bloopers van Ruben Nicolai ging kijken op Youtube. Ik ben echt verslaafd en Youtube en dan vooral aan bloopers en hondenfilmpjes. Oja, en voor een nieuwe internetgekkies compilatie mag je me 's nachts wakker maken.
3. Als je een dier zou zijn, wat voor dier zou je dan zijn?
Ik ben heel erg bang voor vogels, als ik ergens vogels zie staan op de straat loop ik daar met een hele grote bocht omheen, maar toch zou ik heel graag een vogel willen zijn. Gewoon omdat ze kunnen vliegen. Oh, een dinosaurus zou ook wel tof zijn.. of een eenhoorn..
4. Wat is je favoriete winkel en waarom?
Without a doubt: Forever 21, H&M, Urban Outfitters
Sorry, ik kon niet kiezen
5. Stel je woont in het buitenland, welk Nederlands product zou je dan het meest missen?
Hmm, lastig. Ik denk toch dat ik drop zou zeggen, of stroopwafels, of hagelslag..
6. Wat was toen je klein was je favoriete hobby?
Verkopen! Huh, verkopen? Ja, echt! Wij stonden vroeger met onze sta caravan op een camping in Terherne en ik zocht elke ochtend allemaal spullen bij elkaar die ik wilde verkopen. Ik maakte dan mijn eigen "winkeltje" bij het wc gebouw en verkocht spulletjes. Vaak waren het wel spullen die ik zonder toestemming had gepakt, daar was mijn moeder da iets minder blij mee.
7. Beoefen je een sport, zo ja, welke?
Uh, gezien mijn situatie moet ik helaas nee zeggen. Niet dat ik dat zo erg vind... Ik doe trouwens wel aan onco-fit! Dus dat valt er soort van onder. Denk ik...
8. Wat was de mooiste plek op aarde waar je ooit geweest bent?
Marokko! Mijn tante woonde daar, dus gingen we haar opzoeken in Rabat, maar daarvoor gingen we nog naar Casablanca en dat was echt super mooi!
9. Waar ben je goed in?
Slapen.
10. Waar kun je absoluut niet zonder?
FORLAX! Mijn darmen zijn echt kut met peren, dus heb ik elke dag 6 zakjes Forlax nodig om naar de wc te kunnen. Als ik er 5 neem, loop ik vast.
11. Hoe ziet je droomhuis eruit?
Eigenlijk boeit het me niet zoveel, zolang er maar een hele grote keuken in zit, het liefst met zo'n tof keukeneiland en van die epische keukenkastjes. Ik denk niet dat mijn familie er zo blij mee is als ik een grote keuken zou hebben aangezien ik totaal niet kan koken en zelfs als ik een basic cake bak er een mislukking van maak.
12. Wat vind jij het allerlekkerste om te eten?
Easy, pizza tonijn met creme fraiche!
13. Hoe hoop je dat je leven er over vijf jaar uitziet?
Toepasselijke vraag aangezien ik net ben begonnen in mijn eerste vijf jaar traject met controles! Ik hoop natuurlijk dat dan nog steeds alles stabiel en goed is en dat ik dan al bezig ben met studeren.
14. Wat is je favoriete bloem/plant?
Als er iemand is die geen verstand heeft van bloemetjes en plantjes dan ben ik het wel. Het is een wonder dat mijn moestuintjes van de Albert Heijn nog leven, dat denk ik in ieder geval. Maar sinds kort zijn tulpen mijn favoriete bloemen! Ik kreeg ze van een van mijn beste vriendinnen, Julia. Ze gaf me ze op de avond dat we gingen vieren dat mijn scan goed was. Bijzonder..
15. Noem eens een blunder die je recent hebt gemaakt?
Ik maak zoveel blunders dat ik geleerd heb om ze ook zo snel mogelijk weer te vergeten.
16. Welke leeftijd zou je altijd willen blijven?
Ook al ben ik nog maar 16, lijkt het me al wel heel leuk om 21 te zijn. Dan ben je officieel volwassen en mag je alles! Nu ik net 16 ben geworden, mag ik nog steeds niks. Niet dat alcohol me wat uitmaakt, dat mag ik toch niet ivm met medicijnen ;)
17. Wat is je favoriete seizoen?
Winter! Ook al zit ik vaak te zeuren dat ik het dan koud heb, vind ik het toch het prettigste seizoen. Ik denk altijd maar zo: Als je het te koud hebt kun je altijd nog dingen aantrekken en jezelf opwarmen, als je het heel heet hebt en je hebt al bijna niks aan, kan je moeilijk je huid eraf trekken.
18. Hoe ziet jouw ideale vrije zondag eruit?
Voor mij is elke dag bijna zondag. Maar het liefste ben ik op zondag samen met mijn vriendinnen en gaan we iets leuks doen. Gewoon even uit huis zijn vind ik al heel erg leuk.
19. Hoe ziet jouw favoriete schoen eruit?
Gewoon m'n All Stars, die zijn m'n alles. Comfy & casual, tenminste, als er geen braaksel op zit. Geen zorgen, die van mij zijn al weggegooid.
20. Waar gaat je volgende vakantie naar toe?
London! Samen met mijn moeder ga ik een paar dagen naar London. Toen ik net met spoed was opgenomen vroeg ze wat ik nog een keer het allerliefste wilde doen, ik antwoordde meteen met: "Met jou naar London!" Een paar week geleden heeft m'n moeder de vakantie geboekt voor ons twee en daarmee een wens van mij vervuld.
21. Op welke blogpost ben je het meest trots?
Dit vind ik een hele lastige vraag. Mijn blogposten zijn allemaal heel erg verschillend en zijn stuk voor stuk allemaal heel erg speciaal voor mij. In de ene beschreef ik mijn liefde voor One Direction en dat ik de allerbeste dag heb beleefd van mijn leven toen ik ze zag bij RTL Late Night, maar in de andere praatte ik weer over een van de slechtste dagen van mijn leven. Als ik zou moeten kiezen, zou ik voor mijn Youtube filmpje gaan waarop te zien is dat ik kaal ga. Het is niet echt een blogpost, maar hier ben ik zo ontzettend trots op.
22. Wat wil je meegeven aan je toekomstige/denkbeeldige kinderen?
Ik denk dat ik ze zou meegeven dat ze zolang mogelijk moeten genieten van hun jeugd, de kleine dingetjes moeten accepteren en moeten leven alsof er geen morgen zou zijn. Ja, dat zou ik ze meegeven. Oja, en dat ze alle films van Jurrasic Park moeten kijken.
Nu moet ik iets opbiechten.. ik lees eigenlijk alleen de blog van mijn zus en soms een aantal anderen waar ik dan even langs kom. Dus bij deze nomineer ik elke blogger die dit leest. Hier zijn mijn 11 vragen voor jullie!
1. Als je 24 uur mocht doorbrengen met een bekend persoon, wie zou dat dan zijn?
2. Wat is je droomauto?
3. Wat hoop je nog mee te maken voor je doodgaat?
4. Zou je liever willen dat dinosauriërs weer tot leven kwamen, of de komst van Aliens naar de aarde?
5. Favoriete boek?
6. Wat is je guilty pleasure?
7. Honden of katten?
8. Zou je iets willen veranderen in je leven?
9. Zou je liever terug in de tijd willen gaan of verder in de toekomst?
10. Wie is je favoriete blogger?
11. Wat is je favoriete quote?
Liefs,
Lucinde
PS: Ik ben ook te volgen via Facebook!
Ik werd genomineerd door Marina van https://marinasgeluk.wordpress.com
En door Marije van https://luovatytto.wordpress.com/
Hier komen de 22 vragen die ik moest beantwoorden:
1. Wat is je grootste droom?
Mijn grootste droom is dat mijn gezondheid het niet zal begeven en dat mijn lichaam mij niet nog een keer in de steek laat. Daarnaast hoop ik dat kanker over een aantal jaar geen dodelijke ziekte meer zal zijn en dat hier niet nog meer onschuldige mensen aan dood hoeven te gaan.
2. Waar moest je vandaag om lachen?
Ik moest vandaag heel erg hard lachen toen ik de bloopers van Ruben Nicolai ging kijken op Youtube. Ik ben echt verslaafd en Youtube en dan vooral aan bloopers en hondenfilmpjes. Oja, en voor een nieuwe internetgekkies compilatie mag je me 's nachts wakker maken.
3. Als je een dier zou zijn, wat voor dier zou je dan zijn?
Ik ben heel erg bang voor vogels, als ik ergens vogels zie staan op de straat loop ik daar met een hele grote bocht omheen, maar toch zou ik heel graag een vogel willen zijn. Gewoon omdat ze kunnen vliegen. Oh, een dinosaurus zou ook wel tof zijn.. of een eenhoorn..
4. Wat is je favoriete winkel en waarom?
Without a doubt: Forever 21, H&M, Urban Outfitters
Sorry, ik kon niet kiezen
5. Stel je woont in het buitenland, welk Nederlands product zou je dan het meest missen?
Hmm, lastig. Ik denk toch dat ik drop zou zeggen, of stroopwafels, of hagelslag..
6. Wat was toen je klein was je favoriete hobby?
Verkopen! Huh, verkopen? Ja, echt! Wij stonden vroeger met onze sta caravan op een camping in Terherne en ik zocht elke ochtend allemaal spullen bij elkaar die ik wilde verkopen. Ik maakte dan mijn eigen "winkeltje" bij het wc gebouw en verkocht spulletjes. Vaak waren het wel spullen die ik zonder toestemming had gepakt, daar was mijn moeder da iets minder blij mee.
7. Beoefen je een sport, zo ja, welke?
Uh, gezien mijn situatie moet ik helaas nee zeggen. Niet dat ik dat zo erg vind... Ik doe trouwens wel aan onco-fit! Dus dat valt er soort van onder. Denk ik...
8. Wat was de mooiste plek op aarde waar je ooit geweest bent?
Marokko! Mijn tante woonde daar, dus gingen we haar opzoeken in Rabat, maar daarvoor gingen we nog naar Casablanca en dat was echt super mooi!
9. Waar ben je goed in?
Slapen.
10. Waar kun je absoluut niet zonder?
FORLAX! Mijn darmen zijn echt kut met peren, dus heb ik elke dag 6 zakjes Forlax nodig om naar de wc te kunnen. Als ik er 5 neem, loop ik vast.
11. Hoe ziet je droomhuis eruit?
Eigenlijk boeit het me niet zoveel, zolang er maar een hele grote keuken in zit, het liefst met zo'n tof keukeneiland en van die epische keukenkastjes. Ik denk niet dat mijn familie er zo blij mee is als ik een grote keuken zou hebben aangezien ik totaal niet kan koken en zelfs als ik een basic cake bak er een mislukking van maak.
12. Wat vind jij het allerlekkerste om te eten?
Easy, pizza tonijn met creme fraiche!
13. Hoe hoop je dat je leven er over vijf jaar uitziet?
Toepasselijke vraag aangezien ik net ben begonnen in mijn eerste vijf jaar traject met controles! Ik hoop natuurlijk dat dan nog steeds alles stabiel en goed is en dat ik dan al bezig ben met studeren.
14. Wat is je favoriete bloem/plant?
Als er iemand is die geen verstand heeft van bloemetjes en plantjes dan ben ik het wel. Het is een wonder dat mijn moestuintjes van de Albert Heijn nog leven, dat denk ik in ieder geval. Maar sinds kort zijn tulpen mijn favoriete bloemen! Ik kreeg ze van een van mijn beste vriendinnen, Julia. Ze gaf me ze op de avond dat we gingen vieren dat mijn scan goed was. Bijzonder..
15. Noem eens een blunder die je recent hebt gemaakt?
Ik maak zoveel blunders dat ik geleerd heb om ze ook zo snel mogelijk weer te vergeten.
16. Welke leeftijd zou je altijd willen blijven?
Ook al ben ik nog maar 16, lijkt het me al wel heel leuk om 21 te zijn. Dan ben je officieel volwassen en mag je alles! Nu ik net 16 ben geworden, mag ik nog steeds niks. Niet dat alcohol me wat uitmaakt, dat mag ik toch niet ivm met medicijnen ;)
17. Wat is je favoriete seizoen?
Winter! Ook al zit ik vaak te zeuren dat ik het dan koud heb, vind ik het toch het prettigste seizoen. Ik denk altijd maar zo: Als je het te koud hebt kun je altijd nog dingen aantrekken en jezelf opwarmen, als je het heel heet hebt en je hebt al bijna niks aan, kan je moeilijk je huid eraf trekken.
18. Hoe ziet jouw ideale vrije zondag eruit?
Voor mij is elke dag bijna zondag. Maar het liefste ben ik op zondag samen met mijn vriendinnen en gaan we iets leuks doen. Gewoon even uit huis zijn vind ik al heel erg leuk.
19. Hoe ziet jouw favoriete schoen eruit?
Gewoon m'n All Stars, die zijn m'n alles. Comfy & casual, tenminste, als er geen braaksel op zit. Geen zorgen, die van mij zijn al weggegooid.
20. Waar gaat je volgende vakantie naar toe?
London! Samen met mijn moeder ga ik een paar dagen naar London. Toen ik net met spoed was opgenomen vroeg ze wat ik nog een keer het allerliefste wilde doen, ik antwoordde meteen met: "Met jou naar London!" Een paar week geleden heeft m'n moeder de vakantie geboekt voor ons twee en daarmee een wens van mij vervuld.
21. Op welke blogpost ben je het meest trots?
Dit vind ik een hele lastige vraag. Mijn blogposten zijn allemaal heel erg verschillend en zijn stuk voor stuk allemaal heel erg speciaal voor mij. In de ene beschreef ik mijn liefde voor One Direction en dat ik de allerbeste dag heb beleefd van mijn leven toen ik ze zag bij RTL Late Night, maar in de andere praatte ik weer over een van de slechtste dagen van mijn leven. Als ik zou moeten kiezen, zou ik voor mijn Youtube filmpje gaan waarop te zien is dat ik kaal ga. Het is niet echt een blogpost, maar hier ben ik zo ontzettend trots op.
22. Wat wil je meegeven aan je toekomstige/denkbeeldige kinderen?
Ik denk dat ik ze zou meegeven dat ze zolang mogelijk moeten genieten van hun jeugd, de kleine dingetjes moeten accepteren en moeten leven alsof er geen morgen zou zijn. Ja, dat zou ik ze meegeven. Oja, en dat ze alle films van Jurrasic Park moeten kijken.
Nu moet ik iets opbiechten.. ik lees eigenlijk alleen de blog van mijn zus en soms een aantal anderen waar ik dan even langs kom. Dus bij deze nomineer ik elke blogger die dit leest. Hier zijn mijn 11 vragen voor jullie!
1. Als je 24 uur mocht doorbrengen met een bekend persoon, wie zou dat dan zijn?
2. Wat is je droomauto?
3. Wat hoop je nog mee te maken voor je doodgaat?
4. Zou je liever willen dat dinosauriërs weer tot leven kwamen, of de komst van Aliens naar de aarde?
5. Favoriete boek?
6. Wat is je guilty pleasure?
7. Honden of katten?
8. Zou je iets willen veranderen in je leven?
9. Zou je liever terug in de tijd willen gaan of verder in de toekomst?
10. Wie is je favoriete blogger?
11. Wat is je favoriete quote?
Liefs,
Lucinde
PS: Ik ben ook te volgen via Facebook!
22.3.15
Pijnbestrijding
De mensen die mij al een tijdje volgen weten waarschijnlijk al dat ik vaak last heb ik van pijn. Heel veel pijn. De pijn komt door mijn darmen die vaak vast lopen. Zelfs 6/8 zakjes Forlax per dag is soms niet genoeg. Als ik een pijnaanval heb, die vaak 's nachts zijn, dan ben ik uren aan het gillen van de pijn en huil ik tot ik geen tranen meer over heb. In het ziekenhuis konden we maar moeilijk iets vinden waardoor de pijn minder werd. Natuurlijk heb ik ook veel operaties achter de rug en een heleboel Morfine binnen gekregen het afgelopen jaar. Eindelijk kwamen wij, het ziekenhuis en ik, op een idee. Een heel goed idee. Acupunctuur. Wij kwamen hierop toen mijn beste vriend, die ook chronische darm problemen heeft, vertelde over zijn ervaring met de acupunctuur. Sinds deze week ben ik bezig met de acupunctuur. Voor de mensen die het niet weten. Dit is acupunctuur.
14.3.15
Daar gaan we dan!
Dit stukje schreef ik zondagavond, niet wetende dat ik de volgende dag al mijn uitslag zou krijgen. Mijn bedoeling was eigenlijk om dit maandag te plaatsen, maar door alle vreugde lukte het niet om het nog online te zetten.. Ik weet dat ik de uitslag nu heb een een gedeelte van de tekst niet meer van toepassing is, maar ik wilde heel erg graag dit met jullie delen. De kanker zal altijd bij me horen, maar dat zal me er niet van weerhouden om mijn leven te leiden zoals ik dat wil.
Abonneren op:
Posts (Atom)